سرود آفرینش

 یکی از دوستانم می گفت که امروزه کسی حوصله و وقت خواندن متن های طولانی را ندارد و توصیه می کرد که از نوشته های کوتاه و خلاصه شده استفاده کنم . اما چگونه می توان «سرود آفرینش» را خلاصه کرد.من که راهی پیدا نکردم و بعید می دانم راهی باشد.مطاله این متن کمتراز 10 دقیقه وقت شما را می گیرد امیدوارم پس از خواندن این نوشته از زمانی که گذاشته اید پشیمان نشوید.من در 16 سالگی  سرود آفرینش را خواندم و زندگیم را دگرگون کرد.
«سرود آفرینش» از منظومه «سفر تکوین»،یکی از«دفتر های سبز»شاندل-نویسنده و شرق شناس فرانسوی-تونسی-می باشد. 

(( در آغاز هیچ نبود ، کلمه بود ، و آن کلمه خدا بود . ))

و کلمه بی زبانی که بخواندش ، و بی  اندیشه ای که بداندش ، چگونه می تواند بود؟

و خدا یکی بود و جز خدا هیچ نبود ؛

و با «نبودن» چگونه می توان «بودن»؟

و خدا بود ، و با او عدم ؛ و عدم گوش نداشت.

حرف ها یی هست برای «گفتن» که اگر گوشی نبود ، نمی گوییم .

و حرف هایی هست برای «نگفتن» .

حرف هایی که هرگز سربه  «ابتذالِ گفتن»  فرود نمی آورند .

حرف هایی شگفت ، زیبا و اهورایی همین هایند .

و سرمایه ی ماورایی هر کسی ، به اندازه حرف هایی است که برای نگفتن دارد .

حرف هایی بی تاب و طاقت فرسا ، که هم چون زبانه های بی قرار آتش اند ؛ و کلماتش هریک ، انفجاری را به بند کشیده اند ؛ کلمه هایی که پاره های «بودن»ِ آدمی اند .

اینان هماره در جستجوی «مخاطب» خویش اند ؛ اگر یافتند ، یافته می شوند …

و در صمیم وجدان او ، آرم می گیرند .

و اگر مخاطب خویش را نیافتند ، نیستند ؛

و اگر او را گم کردند ، روح را از درون به آتش می کشند ، و دمادم ، حریق های دهشتناک عذاب بر می افروزند .

و خدا برای نگفتن ، حرف های بسیاری داشت ، که در بی کرانگی دلش موج می زد و بی قرارش می ساخت .

و عدم چگونه می توانست «مخاطب» او باشد ؟

هرکس گمشده ای دارد ، و خدا گمشده ای داشت .

هر کسی دو تاست و خدا یکی بود .

هر کسی،به اندازه ای که احساسش می کنند،«هست».

هر کسی را نه بدان گونه که «هست»،احساس می کنند،

بدان گونه که «احساسش»می کنند،هست.

انسان یک لفظ است که بر زبان آشنا می گذرد، و بودن خویش را از زبان دوست می شنود .

هر کسی «کلمه» ای است :که از عقیم ماندن می هراسد ، ودر خفقان جنین ، خون می خورد .

و کلمه مسیح است ،

آن گان که روح القدس – فرشته عشق – خود را بر مریم بی کسی ، بکارت حسن ، می زند ؛ و با یاد آشنا فراموش خانه عدم اش را فتح می کند .

که کلمه ، در جهانی که فهم اش نمی کند ، عدمی است که وجود خویش را حس می کند ، و یا وجودی که عدم خویش را .

و در آغاز ، هیچ نبود ، کلمه بود ، و آن کلمه ، خدا بود .

عظمت ، همواره در جستجوی چشمی است که او را ببیند ؛

و خوبی ، همواره در انتظار خردی است که او را بشناسد ؛

و زیبایی ، همواره تشنه دلی است که به او عشق ورزد ؛

و جبروت ، نیازمند اراده ای که دربرابرش ، به دلخواه رام گردد ؛

و غرورر در آرزوی عصیان مغروری ، که بشکندش و سیرابش کند .

و خدا عظیم بود و خوب و زیبا و پرجبروت و مغرور ، اما کسی نداشت .

خدا آفریدگار بود ، و چگونه می توانست که نیافریند ؟

و خدا مهربان بود ، و چگونه می توانست که مهر نورزد ؟

«بودن» ،« می خواهد» ! و از عدم نمی توان خواست .

وحیات« انتظار می کشد»، و از عدم کسی نمیرسد .

و« داشتن» نیاز مند« طلب» است .

و پنهانی ، بی تابِ« کشف» ؛ و« تنهایی» ، بی قرار «انس» .

و خدا از «بودن» بیشتر «بود» ، و از حیات زنده تر ، و از غیب پنهانتر ، و از تنهایی تنهاتر ،

و برای «طلب» بسیار داشت .و عدم نیازمند نیست

نه نیازمند خدا،نه نیازمند مهر

نه می شناسد،نه می خواهدو نه درد می کشد و نه انس می بندد

ونه هیچ گاه بی تاب می شود

که عدم «نبودن»مطلق است.اما خدا «بودن» مطلق بود.

وعدم فقر بود و هیچ نمی خواست

و خدا «غنای مطلق» بود ، و هرکسی که به اندازه «داشتن هایش» می خواهد .

وخدا گنجی مجهول بود ؛ که در ویرانه ی بی انتهای غیب مخفی شد بود .

وخدا زنده جاوید بود ، که در کویر بی انتهای عدم «تنها نفس می کشید» .

دوست داشت چشمی ببیندش ، دوست داشت دلی بشناسدش ؛ و در خانه ای گرم از عشق ، روشن از آشنایی ، استوار از ایمان وپاک از خلوص ، خانه گیرد .

و خدا آفریدگار بود ، و دوست داشت بیافریند :

زمین را گسترد ، ور دریاها را از اشک هایی که در تنهایی اش ریخته بود ، پر کرد .

وکوه های  اندوهش را- که در یگانگی دردمندش ، بر دلش توده گشته بود- بر پشت زمین نهاد.

و جاده ها را- که چشم به راهی های بی سو و بی سرانجام اش بود- بر سینه کوه ها و صحرا کشید .

و از کبریایی بلند و زلالش آسمان را برافراشت .

و دریچه ی همواره فروبسته ی سینه اش را گشود .

و آه های آرزومندش را- که در آن ازل به بند بسته بود- در فضای بی کرانه جهان رها ساخت .

با نیایش های خلوت آرامش ، سقف هستی را رنگ زد .

و آرزو های سبزش را در دل دانه ها نهاد .

و رنگ «نوازش» های مهربان اش به ابر ها بخشید .

واز این هر سه ترکیبی ساخت و بر سیمای دریاها پاشید،

و رنگ عشق را به طلا ارزانی داد.

و عطر خوش یاد های معطرش را ، در دهان غنچه ی یاس ریخت .

و بر پرده ی حریر طلوع ، سیمای زیبا و خیال انگیز امید را نقش کرد .

و در ششمین روز ، سفر تکوین اش را به پایان برد .

و با نخستین لبخند ، هفتمین سحر ، «بامداد حرکت» را آغاز کرد .

کوه ها قامت بر افراشتند ، و رود های مست  از دل یخچال های بزرگ بی آغاز ،

به دعوت گرم آفتاب جوش کردند ؛

و از تبعید گاه سرد و سنگ کوهستان بگریختند و بی تاب دریا ،

- آغوش منتظر خویشاوند -

بر سینه ی دشت ها تاختند ؛ و دریا ها آغوش گشودند و…

در نهمین روز خلقت،نخستین رود به کناره ی اقیانوس تنهای هند رسید،و اقیانوس،که از آغاز ازل،در حفره ی عمیقش دامن کشیده بود،چند گامی،از ساحل خویش،رود را،به استقبال،بیرون آمد و رود،آرام و خاموش،خود را،-به تسلیم و نیاز-پهن گسترد،

وپیشانی نوازش خواه خویش راپیش آورد،و اقیانوس-به تسلیم و نیاز-لب های نوازشگر خویش را پیش آورد

وبر آن بوسه زد.

واین نخستین بوسه بود.

و دریا،تنهای آواره و قرارجوی خویش را در آغوش کشید،

و او را ،به تنهایی عظیم و بی قرار خویش،اقیانوس،باز آورد.

واین نخستین وصال دو خویش آوند بود.

واین در بیست و هفتمین روز خلقت بود 

و خدا می نگریست.

سپس طوفان ها برخاستند و صاعقه ها در گرفتند و تندر ها فریاد شوق و شگفتی برکشیدند و : باران ها و باران ها و باران ها !

گیاهان روییدند و درختان سر بر شانه های هم برخواستند ، و مرتع های سبز پدیدار گشت ، و جنگل های خرم سر زد ، حشرات بال گشودند ، وپرندگان ناله برداشتند ، و پرندگان به جستوجوی نور بیرون آمدند ، و ماهیان خرد ،سینه دریا هارا پرکردند …

وخداوند ، هر بامدادان ، از برج مشرق بر بام آسمان بالا می آمد ، و دریچه صبح را می گشود ، و با چشم راست خویش ، جهان را می نگریست ، و همه جا را می گشت و …

هر شامگاهان ، با چشمی خسته و پلکی خونین ، از دیواره مغرب فرود می آمد و نومید و خاموش ، سر به گریبان تنهایی غمگین خویش فرو می برد و هیچ نمی گفت .

وخداوند ، هرشبا نگاه ، بر بام آسمان بالا می آمد ، و با چشم چپ خویش ، جهان را می نگریست ، و قندیل پروین را بر می افروخت ، و جاده ی کهکشان را روشن می ساخت ، و شمع و هزاران ستاره را بر سقف شب می آویخت ، تا در شب ببیند و نمی دید ؛ خشم می گرفت و بی تاب می شد ، و تیرهای آتشین بر خیمه ی سیاه شب رها می کرد ، تا آن را بدَرد و نمی درید ، و می جست و نمی یافت و…

سحرگاهان ، خسته ورنگ باخته ، سرد و نومید ، فرود می آمد ، و قطره ی اشکی درشت ، از افسوس ، بر دامن سحر می افشاند و می رفت ، و هیچ نمی گفت .

رود ها در قلب دریا ها پنهان می شدند ، و نسیم ها پیام عشق به هر سو می پراکندند و پرندگان در سراسر زمین ناله شوق بر می داشتند و جانوران ، هر نیمه ، با نیمه خویش بر زمین می خرامیدند ، و یاس ها عطر خوش دوست داشتن را در فضا می افشاندند .

و اما …

خدا همچنان تنها ماند و مجهول ، در ابدیت عظیم و بی پایان ملکوتش بی کس ! و در آفرینش پهناورش بیگانه ، می جست و نمی یافت .

آفریده هایش او را نمی توانستند دید ، نمی توانستند فهمید ؛ می پرستیدندش ، اما نمی شناختندش ، و خدا چشم به راه« آشنا» بود .

پیکر تراش هنرمند و بزرگی ، که در میان انبوه مجسمه های گونه گونه اش ، غریب مانده است .

در جمعیتِ چهره های سنگ و سرد ، تنها نفس می کشید .

کسی «نمی خواست» ، کسی «نمی دید» ، کسی« عصیان نمی کرد» ، کسی« عشق نمی ورزید» ، کسی «نیازمند نبود» ، کسی« درد نداشت» … و …

و خداوند برای حرف هایش ، باز هم مخاطبی نیافت !

هیچ کس او را نمی شناخت ،

هیچ کس با او «انس» نمی توانست بست .

«انسان» را آفرید !

و این نخستین بهار خلقت بود .

/ 5 نظر / 54 بازدید
soroosh

با درود فراوان خدمت شما، من از وبلاگ شما دیدن کردم وبلاگ خوبی دارین... سایت من قصد تبادل لینک با وبلاگ شما رو داره اگر مایلید سایت مرا لینک کنید. وبعد به من در سایتم خبر دهید که من هم در اسرع وقت شمارو لینک کنم. عنوان وبلاگ من █◄به روز ترین منبع نرم افزار►█ است. باتشکر

f

سلام وبلاگتون بسیار عالیه اگر دوست داشتید منو به نام "بهترین های ایران" لینک کنید و بهم اطلاع بدید تا من هم با افتخار شمارو لینک کنم . ممنون

zahra

بسیار جذاب بود

به نظرم ... انسان بازم مخاطب نشد...

بانو

و من چقدر این نوشته را دوست میدارم