دُزدیده چون جان می روی، اَندر میانِ جانِ من

مولوی یکی از معدود انسانهایی است که در این جهان خویش آوند خویش را پیدا می کند .و بعد از آن یکی از بزرگترین شاهکارهای جهان را می سراید.ودر دیوان شمس چندین بار این شعر را تکرار می کند.

انگار که این شعر نه بخشی از دیوان شعر که موسیقی متن این دیوان است .

دُزدیده چون جان می روی، اَندر میانِ جانِ من

سَرو خرامانِ مَنی، ای رونق بُستانِ من

چون می روی بی‌من مَرو، ای جانِ جان بی‌تَن مَرو

وَز چشم من بیرون مَشو، ای شُعله ی تابانِ من

هفت آسمان را بَردَرَم، وَز هفت دریا بگذرم

چون دلبرانه بنگری، در جانِ سرگردانِ من

تا آمدی اَندر بَرم، شد کفر و ایمان چاکِرم

ای دیدنِ تو دینِ من، وی روی تو ایمانِ من

بی پا و سَر کردی مرا، بی‌خواب و خُور کردی مرا

سَرمَست و خندان اَندرآ، ای یوسفِ کَنعان من

اَز لطف تو چون جان شدم، وَز خویشتن پنهان شدم

ای هستِ تو پنهان شده، در هستیِ پنهانِ من

گل جامه دَر از دستِ تو، ای چَشم نَرگس مَستِ تو

ای شاخه ها آوَستِ تو، ای باغِ بی پایانِ من

یک لحظه داغم می کِشی، یک دَم به باغم می کِشی

پیش چراغم می کِشی، تا وا شود چشمانِ من

جانم چو ذَرّه در هوا، چون شد زِ هَر ثِقلی جُدا

بی تو چرا باشم چرا؟ ای اصل چهار ارکان من

/ 1 نظر / 12 بازدید
ن

عالی بود